Het grote Gemis...
Lieve Cally, ik schrijf voor jou
dit speciale gedicht...
Waarom? Omdat ik zoveel van je hou.
Ik zag de tranen in je ziel en op je gezicht.
De pijn die jij voelt
zit ook bij mij,
ik begrijp wat je bedoelt,
dat is geen geheim voor mij.
Jaren geleden heb je ver weg van hier
je levensboom geplant...
Je kreeg je kinderen, en een lieve man
je leven was nog zo vol plezier.
Maar nu je kinderen groter geworden zijn,
komt ook de heimwee terug, met een nog grotere pijn.
De wortels van je levensboom groeien hard naar deze kant,
richting Venlo, waar je hart aan is verpand...
Ik ben zo blij dat je de boom gaat verplanten
al zal het niet gemakkelijk gaan,
jij gaat terug naar je familieverwanten
terwijl Wim er verder van weg zal moeten gaan.
De rollen worden omgedraaid
dat zal een hele klus zijn.
Ik hoop dat de liefde voor elkaar niet overwaait
en jullie voor altijd bij elkaar zullen zijn.
Als je relatie deze storm doorstaat
weet je dat je achter je partner staat.
En zul je sterker zijn dan je vroeger was
het verdriet zal verdwijnen dat ik in je ogen las.
Lieve zus, kom gauw naar Venlo terug
met je man en kinderen samen.
We zijn elkaars steun in de rug...
dat zullen we allebei beamen.
Ik kijk uit naar de dag dat ik te voet
of met de fiets naar je toekomen kan,
dat doet onze harten goed.
Bij elkaar kunnen komen juist dan,
als we behoefte hebben om bij elkaar te zijn;
Zonder de auto te pakken of de trein.
Lieve Cally, ik hou van je.
Je zus, Vallery. 